De sleutel
Een huis binnen een week
Zijaanzicht
Een huis binnen een week

Een huis binnen een week

Waar moeten we beginnen? Dat vragen wij ons voor het eerst af sinds ons vertrek naar Cambodja. Duidelijk moge zijn, dat het geen alledaagse bouwdag was.

 

Bij aankomst beginnen we snel met het opbouwen van de vier meter hoge steiger om de laatste hand aan de wanden te leggen. Nadat het sein veilig wordt gegeven beginnen we met het plaatsen van de wanden en dat verloopt voorspoedig. De betoncement platen vliegen er op en de schilderploeg volgt met rollers op vier meter lange bamboestokken. Vlak voordat we klaar zijn, verplaatsen we de steigers naar de andere zijde van het huis, voor de laatste afwerking van het dak.

 

 

Wederom wordt het sein veilig gegeven en een aantal mensen klauteren snel de steigers in, nog tien minuten, dan zijn we klaar. Op dat moment slaat het noodlot toe. Als een soort onverwoestbare Hulk stort onze bouwmaat Dirk, met een hels kabaal, ineens dwars door de vier meter hoge steiger naar beneden. Wonderbaarlijk land hij wel op zijn voeten, kopt nog wat steigermateriaal weg, springt vervolgens over een berg gereedschap en rent naar de tent. Onze hulk was helaas niet onverwoestbaar, maar scheurde zijn lip en brak een tand. Onder deskundige leiding van de begeleiders Kim en Pak werd Dirk naar het Hospitaal gebracht voor nader onderzoek. Wij blijven als groep onthutst achter, maar krijgen nog bezoek van een Habitat begeleider in de buurt.

 

Na de lunch herpakken we ons, Dirk wilde immers dat het huis af kwam. De deadline voor vandaag is 14:00 uur en iets voor dit tijdstip stijgt er gejuich op, “we did it” het huis is klaar.

 

 

Voor we het in de gaten hebben, stroomt het terrein vol met mensen. Met een bijzondere ceremonie wordt het huis aan de familie overgedragen en wisselen wij en de familie, woorden uit van dankbaarheid en vriendschap. Na de ceremonie vieren we feest en moeten we meedoen, aan wat wel de Cambodjaanse volkssport lijkt, dansen in de brandende zon. Speciaal voor vandaag wordt er ook nog eens royaal met talkpoeder gestrooid en worden onze gezichten, door de vrouwen en kinderen volledig met het poeder ingesmeerd. Als mummies dansen we er, beduidend minder ritmisch dan de Cambodjanen, vrolijk op los. Als de muziek langzaam verstomt, wordt het tijd om definitief afscheid te nemen van onze familie. We hebben ze echt en voor altijd, in ons hart gesloten.

 

 

Ondertussen verwelkomen we ook een keurig verbonden Dirk. Daar is iedereen super blij mee, samen uit, samen thuis, zo hebben we dat nog steeds gedaan. Kim kan met de volle ploeg, voor de laatste keer, de bouwplaats verlaten.

 

Maar het ongeluk was nog niet met ons klaar. Bij het wegrijden, horen we een enorme explosie onder de bus. Verbaasd kijken we elkaar aan, lekke band? Als snel bleek de gastank van de airco, het te hebben begeven. Verhit vervolgen we onze terugrit, maar het lijkt of we gewoon nog niet weg mogen. Bij het afremmen slaat de bus af en moeten de bus in de rimboe aan duwen. Even voor de lezer thuis, we hebben het niet over een Volkswagen Transporter, maar over een 20 persoons touringcar. Ook dit problemen overwinnen we glansrijk en komen uiteindelijk kapot bij het hotel aan.

 

Missie geslaagd, een woning binnen een week!

 

Groeten van Hendrik & Sander & Jeroen